Sessizce süzülüyorum bu şehirden. Kuş cıvıltıları veda şarkısına dönüyor kulaklarımda. Mahremini emanetime saklıyorum. Çalmıyorum ömründen hiç bir şeyi. Ve yatağın bile sıcak hala. Şimdi gidiyorum sevdiğim. Sen en güzel “düşlerin”le kal. Sen bana uzak diyarlardan savrulan bir gülümsemeydin. Kıyısıydın nehrimin. Ürkek bir kelebeğiydin. Bazen de sebebiydin yaşamamın. Ne kaldı geride şimdi; Tutsak bir kadın özgür bir adam mı?