Morlaşan caddelerin kaldırım çakılıAyaklarıyla koşuyor içimdeki yolGölgemin üstünde yürüyen bulutlar,Sana yeltenen rüzgârı dizginlemesemBir uçurumun yükseklik korkusuyum… Sonsuz bir döngünün doğurganlarıyızYüzümüzden siliyor sofralar utanmayı veBüyüyor kul hakkı düğümleyen gırtlak,Yaşam, ölümü mayalarken en ücra yerimizdeMorun kirlenmeyen yüzü akıyor içimize… Gidiyorum,Ahşap evlerin çatık kaşlı coğrafyasınıKüçümsüyor betona gülümseyen toprakŞimdi, hangi sevdaya gönül düşürsekGöze doğru büyütüyor kanlı mendilini…