Her bir hacı adayı; kâinatın sırrına talip olmak, ölmeden önce ölmeyi denemek için yola çıkar. Biz de; hakikat sırrını keşfetmek ve ölmeden önce ölmeyi tatmak için yola çıktık. Önce niyet ile başladık yolculuğa. Varlığım kudret elinde olan Rabbimizden medet istedik. Maddi ve manevi güç vermesi için inayetini talep ettik. Hâlbuki zahiri imkânsızlıklar içinde iken bu yolculuğa gönül koymuştuk. İmkânsızdan imkân yaratan ‘O’ değil miydi? Bize gaybi hazinesinden zerresi bile yeter de artardı bile. Biz de istedik. Kurduğumuz sofraların hacı sofrası olması için. Haccın manevi rütbesini tutabilmek için gönülden istedik. Kalbimizde yanan ateşi söndürmeye, hasret gidermeye yol görünmüştü artık. Rabbimizden, ısrarla istiyorduk bir an önce kavuşmayı. Yolcu ‘Lebbeyk’ demek için sabırsızdır. Gönül titrer, yürek ister, ruh beklemededir nidâyı. O an gelmiştir artık!