Osmanlı’da devlet-toplum ilişkisi tarihinin işkence ve zulmü meşrulaştıran mirasıyla uğraşan Akçam, toplu (“millî”) kıyımların, sürgünlerin, ayrıca devlet aygıtının modernleşmesinin, işkencenin “doğallığını” pekiştirdiğini saptıyor. İşkencenin yasal çerçeveden bağımsız olarak meşru sayılması, zulüm dozunun konjonktüre, yönetenlerin “durumuna” göre değişmesinin doğal kabul edilmesi, bu siyasal ve kültürel alışkanlığın uzantıları.