Bu esnada arkada kapı yavaşça açıldı. Handan ablasının kalktığını duymuş, o da uyanmıştı. Feyza arkasında bir küçük ses, bir hıçkırık duydu. Döndü, gelen küçük kız kardeşi Handan’dı:“Abla, ne olur, gitmesen olmaz mı?” diye yalvardı. O daha küçüktü, Evliliğin ne olduğunu bilmiyordu. Feyza’nın yüreğinde volkanlar patladı. Kollarını karde-şine açtı. Sonsuza uçuşan kelebekler gibi mavimsi, sarımtırak, yeşil… Handan, yanaklarında iki damla yaşve titreyen dudaklarıyla ablasına tekrar yalvardı: “Ne olur abla kal, gitme!” dedi. Feyza cevap veremedi, kelimeler boğazında düğümlendi. Karşısında mahzun, minik bir çehre, buğulubakışlarla ve elvedada saklanan küçücük, hüzün dolu bir gülümseme ile ona bakıyordu. Onu, can bilencananlarının boşluğa çaresiz seslenişiydi bu;“Ne olur kal, gitme!”Gözyaşları, yanaklarından nisan yağmuru gibi boşalmaya başlamıştı.“Ne olur kal, gitme!” deme, benim küçük kardeşim. Annemi sana emanet ediyorum. Artık onun kızı sensinbundan sonra.”Gözlerini kardeşinden kaçırdı, dudakları titredi. Ağlamaklı bir sesle:“Kim bilir, bir gün yeniden yağar nisan yağmuru, yeşerir tomurcuklar açar domur domur. Bekle beni, ayazyemeden kal küçüğüm!”Yine minik bir ses, bir damla gözyaşı:“Ablacığım, ne olur kal, gitme!”Feyza’nın artık konuşacak takati kalmamıştı.