Ben bu kadar kötü iken neden hastalar, hasta yakınları bana York düküimişim gibi davranıyor da, hayatını hiçbir maddi çıkar gözetmeksizinhastalarının sağlığına vakfeden, dürüst, memur zihniyetli hekimlereburun kıvırarak bakıyorlar, yetmiyor, hakaret ediyorlar, hırpalıyorlar?Hekimin iyilik dediğiniz ve o çok kutsadığınız halisane vasfınıntoplumda bir karşılığı olduğuna gerçekten inanıyor musunuz? Hembana “Hipokrat yemini ettik biz, sen etmemiş miydin?” falan dademeyin boşuna. Ettim tabii, hepiniz oradaydınız.Birisi Safiye’nin hikâyesini anlatsaydı iyiydi, hatırlasaydı keşke…Aklı olan Doktor Muharrem’e yanaşır mıydı, “abi” der miydi, âşıkolduğu kadını ona anlatır mıydı? Çömezlik işte. Sahi o cenaze töreniNurdan’ın mıydı? Paranın ruhunu kemirdiği bir adam çareyi en sevdiğiserçeparmağını kesmekte buldu… Dünya işte. Kim Keriman’dandaha iyi film anlatabilir ki? E n’olmuş, kimin hikâyesi yok ki demeyin,Kaya’nınki başka işte… İsimlerimiz önemlidir, bize kim olduğumuzusöyler… Ve lütfen, boşuna fısıldamıyorum, intikam soğuk yenen biryemektir ve bazıları kurt gibi acıktı…Hakan Kulaçoğlu, gülümsetiyor, ısıtıyor, insanın içine oturan hikâyeleranlatıyor… Daima iyicil, hayat dolu ve buruk…Hep Uzağa Pek Ağır, mağdurların, kurnazların, iyilerle kötülerin, enkirlilerle en temizlerin didişmesi… Umutsuz âşıkların, artık hiçbir şeyhissetmeyenlerin; Trabzon’un; taşradan büyük şehre okumaya gelmiş,orta sınıftan efendi çocukların hikâyeleri.